Processed with VSCO with f2 preset
Processed with VSCO with f2 preset (Foto: )

Amuse...

  Column

"Ik merk de laatste tijd dat ik eigenlijk alleen maar met mensen praat die het wel zo'n beetje met me eens zijn. Klimaatverandering is een probleem en we moeten er iets mee. Ook in de politiek horen we een steeds groener geluid. Dat is positief maar er is wel een keerzijde aan deze opmerking. Ik merk namelijk de laatste tijd ook dat we geen idee hebben wat we nou precies moeten doen. We vinden het een probleem maar zodra de oplossing iets van onszelf vraagt kijken we weg.

Ik merkte dit afgelopen zaterdag toen ik mijn eigen, uit De Verenigde Staten overgewaaide, 21-diner hield. Er was een vegetarisch menu met minstens de helft veganistische gerechten. Mijn eigen vrienden (ook mensen van mijn eigen groene studie) begonnen te steunen en te klagen over het feit dat er geen vlees of vis op het menu stond.

Ik citeer:

"Een 7-gangen menu zonder vlees of vis kan toch niet..." - Hele normale jongen uit Valkenswaard

Ik weet het, het klinkt heel pretentieus, die zeven gangen, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om het feit dat mensen dichtklappen zodra iets afwijkt van de verwachting of van de traditie. 'Bij een menu hoort vlees, dus dat eet ik vanavond ook' is de insteek. 'Ik ga altijd op vakantie met het vliegtuig, dus dat doe ik nu ook', 'Ik ga nooit met de trein naar Amsterdam, dus nu ook niet' en 'ik douche altijd een kwartier, dus nu ook'. Vlees is lekker. Het vliegtuig is snel. De auto is comfortabel. Douchen is een ochtendritueel. Oftewel, het is normaal!

En tja, dit is ook heel normaal. Het zit al in het woord, het is de norm geworden. Die norm veranderen is daarmee ook niet makkelijk. Ook al kennen we het doel en het probleem, zijn we passief in de acties die we daartoe nemen. Ik merk het bij mezelf ook. Ik zit volledig in de groene bubbel maar het verschil tussen mijn besef en de acties is groot; te groot. Ik hoop dat het beter wordt, maar ik doe te weinig om die hoop te voeden. Er wordt wel eens gezegd dat we zelf onze toekomst schrijven maar ik merk dat we het soms te zwaar vinden om de pen op te pakken. Hoe normaal en logisch ook, is het nodig dat we die groene pen steeds vaker en vaker zullen gebruiken als we aan het schrijven zijn.

Tijdens zo'n 21-diner worden er ook veel speeches gegeven. De laatste speech van de avond was van die hele normale jongen uit Valkenswaard. Ik werd hard aangepakt maar het mooiste vond ik dat hij genoten had van het eten. Dat vegetarisch eten, weet je nog. Dat eten wat helemaal niet 'kon'. Het was lekker en hij snapte mijn boodschap. Misschien moeten we de toekomst ook maar zien als zeven royale gangen. Op dit moment zitten we misschien nog bij de amuse waar we nog niet zoveel van begrijpen maar, en ja dat gaat langzaam, over een aantal jaren hebben we ons dessert op en weten waar het om gaat en zijn we bereid om die toekomst op een groene manier te schrijven. Met de trein. Zonder vliegtuig. Door korter te douchen en te genieten van een heerlijk vegetarisch gerecht. Een gerecht wat dan gewoon 'kan'."

Meer berichten