Foto: Rens van den Elsen

Verbrand velleke

  Column

Tis wèrm buiten. Diejen hète lucht, daor kan ik nie goed tège. Ik zit dus lekker koel binnen en begin alvast munne kollum te schrève. Ik denk datter vandaog veul mensen aon 't watter liggen. Ge werd wel gewaarschuwd da ge oew eige goed moest insmeren. De zon waar namelijk hil sterk, stòn in de krant. Hopelijk het iedereen zich daor aon gehouwe. Want un verbrand velleke da doe zeer. Daor kan ik over meepraoten. Ik weet nog goed da ik, toen ik 17 waar, mee drie vriendinnen nar de zee ging. Nao weken zeuren, mogge we van thuis, op vakantie nar Egmond Binnen. Van da durpke hadde we nog nooit geheurd, mèr daor zàte we nie mee. Vur ons waar 't d'n urste keer da we de zee zagen. Un oom van un vriendin ha in Egmond Binnen un vakantiehuisje. Daor mogge we un week op vakantie. Gullie begrèpt wel, vur d'n urste keer 'vrijheid'. Gin ouders in de buurt, we konne doen wa we wilde. Koffer vol badpakken, handdoeken en natuurlijk de schònste jurkskes uit onze klerenkast. We waren dur hillemaol klaor vur. Het vakantiehuiske viel wel wa tège. Un umgebouwde kiepenkooi mee nie veul luxe. In 't huiske waar unne douche, un keukentje en vier bedden. Niks bijzonders. Mar we waren al blij da we aon de zee waren. Er stònne òk nog vier fietsen um nar de zee te rijen. Wa wilde we nog meer. Het weer was geweldig, dus zo snel meugelijk nar de zee. Efkes laoter lage we mee vieren in de fel hète zon. Wel un bietje ingesmeerd, alleen laoter bleek, da 't nie genoeg waar. Al meteen hadde we contact mee vier jongens. Die zàge ons, Brabantse mèskes, wel zitte. Na uren aon zee gelège fietste we, zo rooi as unne kreeft, terug nar 't vakantiehuiske. Ja en toen kwam 't. Twee daogen hebbe we, bibberend van de koorts en pijn, op bed gelège. Da hedde dur van as ge oew eigen nie goed insmeert. Mar de overige vakantiedaogen hebbe we 't nog hil gezellig gehad, mee de jongens uit Egmond Binnen.

Treeske van de Zeelberg

treeske4@gmail.com

Meer berichten