Mieke Jansen-Linders wordt deze maand honderd jaar. Foto: Jurgen van Hoof
Mieke Jansen-Linders wordt deze maand honderd jaar. Foto: Jurgen van Hoof (Foto: Jurgen van Hoof)

'Wie wil er geen honderd worden?'

Redactie

18 april is de grote dag

De 100-jarige mevrouw Mieke Jansen-Linders krijgt van de gemeente Valkenswaard een bankje aangeboden, in het parkje bij Zorgcentrum Taxandria. Het is alweer de tiende honderdjarige die zo'n bankje krijgt.

Valkenswaard - Op het bankje zit een plaatje waarop de gegevens van de eeuweling staan vermeld. Met dit initiatief werd in 2014 gestart. Mieke Jansen-Linders werd op 18 april 1919 geboren in Sint Hubert, een dorpje bij Mill in Noord-Brabant. Al op jonge leeftijd verhuisde ze naar Valkenswaard, omdat haar vader hier op het postkantoor werd aangesteld.

Nadat ze op 14 september 1940 getrouwd was met Jan Jansen werden er drie dochters en één zoon geboren. Twee van haar vier kinderen zijn inmiddels overleden, maar dochter Marijke en zoon Roland zorgen nog altijd goed voor hun moeder. Zelf zegt ze dat haar grootste probleem de eenzaamheid is. Mieke heeft nog wel altijd goede herinneringen aan vroeger. "Ik gaf dansles en was echt de beste bij de paso doble en de tango." Een dansje met de burgemeester, als die haar op 18 april het bankje komt schenken, zit er volgens de jarige helaas niet meer in. Maar wie weet?

"Ik heb mijn hele leven geprobeerd anderen te helpen", zegt ze. "Dat was vaak ook vrijwilligerswerk." Daarnaast stond ze met de toneelvereniging Nooit Versleten meerdere keren in Valkenswaard op de planken. Daarmee heeft ze lange tijd veel mensen een groot plezier gedaan. "Toen mijn man in 1984 was overleden heb ik geprobeerd het leven voor mij toch acceptabel te houden. Dat was niet altijd even gemakkelijk, ook al omdat mijn dochter Marijke in Frankrijk woont. Dat is niet aan de deur."

Niki Lauda

"Men zegt dat ik er voor mijn leeftijd nog goed uitzie. Maar daar heb ik niets aan. Natuurlijk ben ik blij met de goede verzorging die ik hier heb, maar het vaak eenzaam zijn is voor mij echt zwaar." Tot voor twee jaar reed Mieke nog in een scootmobiel. Volgens haar dochter deed ze dat heel goed maar wel altijd erg hard. In de wandelgangen noemden mensen haar dan ook Niki Lauda. Een van de regelmatige uitstapjes die ze vroeger met haar man maakte, was naar hun dochter in Frankrijk. "We gingen dan met de auto en ik reed zelf." Daar heeft Jansen-Linders nog steeds goede herinneringen aan. Later is ze nog met het vliegtuig op bezoek geweest.

"Toch is het raar", zegt ze, "om honderd jaar te zijn. Je merkt er echt niets van, het gaat gewoon vanzelf. Maar ik begrijp ook wel dat honderd jaar worden niet voor iedereen is weggelegd. Je moet ook een beetje geluk hebben." Mevrouw heeft ondertussen vijf kleinkinderen en negen achterkleinkinderen. "Natuurlijk zal die 18e april 2019 niet ongemerkt voorbij gaan."

In de zaal van De Jagthoorn in Taxandria zal er ongetwijfeld flink worden gezongen voor de 100-jarige.

Misschien kan ze dan ook nog één keer iets van die paso dobele laten zien.

Meer berichten