Elly Berckmans-van den Dungen werkt 50 jaar bij de gemeente Valkenswaard (Foto: T. van de Wijdeven).
Elly Berckmans-van den Dungen werkt 50 jaar bij de gemeente Valkenswaard (Foto: T. van de Wijdeven).

‘Elke dag met plezier naar het werk’, al 50 jaar

Algemeen 260 keer gelezen

VALKENSWAARD - Elly Berckmans-van den Dungen viert een bijzonder jubileum, zondag 19 juni aanstaande werkt zij 50 jaar bij de gemeente Valkenswaard.

“Ik was 15 jaar en kwam recht van de mavo toen ik solliciteerde bij de gemeente Valkenswaard. Een oproep voor de afdeling burgerzaken. Of ik wist wat het werk inhield? Bende gek, ik had geen flauw idee, maar het leek me we wel leuk. En blijkbaar zag de gemeente ook wel wat in mij, want ik werd direct aangenomen. Drie weken voor de bouwvak. Ik weet het nog goed. En nu 50 jaar later ben ik er nog. Of ik daar trots op ben? Natuurlijk, maar het fijnste vind ik dat ik in al die jaren nooit met tegenzin naar mijn werk ben gegaan.” Als Elly het over haar werk heeft begint ze helemaal te stralen. Zelfs na 50 jaar is het enthousiasme er nog steeds. De gemeente, de afdeling en haar collega’s, ze voelt zich nog altijd nauw betrokken. Haar grote geheim? “Ik denk dat je met je tijd mee moet gaan. Dat je open moet staan voor verandering. Als je je er van bewust bent dat alles niet bij het oude kan blijven en dat tijden veranderen, kun je het op een leuke manier heel lang volhouden.”

Trouwen door vrouwen

En dat er het nodige is veranderd blijkt wel als Elly oude herinneringen ophaalt. Hoe ze als jong meisje in een echt mannenbolwerk terechtkwam. “Nu werken vooral dames op de afdeling burgerzaken, maar toen ik begon wat het gros van mijn collega’s man. Naar verloop van tijd is dat veranderd en kreeg ik in Petra Schennink zelfs mijn eerste vrouwelijke manager. Ik weet ook nog goed dat we als een van de eerste gemeenten vrouwelijke ambtenaren van de burgerlijk stand (ABS) kregen. Het motto was toen ‘trouwen door vrouwen’. Ik was zelf ook ABS en heb denk ik zo’n 250 tot 300 huwelijken gesloten. Mijn eerste huwelijk kan ik me nog goed herinneren. Het zou een rustige bruiloft zijn. Kom ik het Weerderhuys binnen, zit de tent afgeladen vol. Bleek het een bekende horecaman te zijn die ging trouwen. De plechtigheid ging prima, maar het huwelijk heeft geen stand gehouden, je kunt nu eenmaal niet alles hebben.”

Digitaalslag

Zoals je ook de ontwikkelingen op het gebied van burgerzaken niet tegen kon houden. Zoals de overgang van de klassieke persoonskaarten naar de digitale persoonslijsten. Een overgang die begin jaren 90 een klus van ongekende omvang was. “Dat is denk ik de grootste operatie die ik in 50 jaar heb meegemaakt. Niet alleen moest alles door datatypistes worden ingevoerd, maar het moest ook allemaal worden gecontroleerd. Want het gaat natuurlijk wel om de registratie van je inwoners. Ik heb dat ook altijd als een belangrijke verantwoordelijkheid gezien. Bij burgerzaken denken mensen vaak aan het uitgeven van paspoorten en rijbewijzen, maar het juist veel meer. Zo ben ik na verloop van tijd door mijn kennis en ervaring verhuisd van de front- naar de backoffice. Werk dat heel vaak te maken heeft met het uitzoeken en het juist interpreteren van de regels. Een grote verantwoordelijkheid want als wij ons werk niet goed doen, kunnen mensen op allerlei manieren niet meedraaien in de maatschappij. Daarom wil ik mijn werk zo goed mogelijk doen. Elke dag.”

Altijd weer anders

En het zijn juiste die veranderingen die er voor hebben gezorgd dat Elly de 50 jaar heeft volgemaakt en nooit heeft overwogen om iets anders te gaan doen. “Het werk is altijd boeiend gebleven. Sommige werkzaamheden zijn verdwenen, zoals het resisteren en administreren van de dienstplichtige militairen omdat de dienstplicht is afgeschaft. Of de administratie van de kadavers van de veeboeren in de gemeente, die wij dan moesten doorgeven aan het abattoir, zodat ze tijdig werden opgehaald en verwerkt. Of onze ondersteuning van het Bloemencorso. Taken die we nu niet meer hoeven te doen. Maar er zijn ook werkzaamheden bijgekomen. Zo is ons werk steeds ‘internationaler’ geworden. We hebben arbeidsmigranten, maar ook statushouders die we moeten begeleiden. En recent hebben we natuurlijk te maken met de vluchtelingen uit Oekraïne. Dat zijn allemaal zaken die bij onze afdeling terechtkomen. Dus als mensen vragen hoe ik het 50 jaar heb volgehouden? Dan is dit het antwoord. Ik heb me nooit een dag verveeld.”

Met pensioen

En dan is het in december het moment om af te zwaaien. Na ‘50 jaar en een bietje’ gaat Elly met pensioen. Een nieuwe stap waar ze ook weer naar uitkijkt. “Hoewel ik werk en mijn collega’s zeker zal gaan missen, is het op een bepaalde manier ook prima om met pensioen te gaan. Lekker wandelen en fietsen met mijn man Jos. Ik houd van lezen en denk er aan om voor te gaan lezen aan schoolkinderen of juist aan oudere mensen. Ik heb dat al eens gedaan en ik merk dat mensen dat fijn vinden. Of ik ga mijn creatieve kant ontdekken tijdens een cursus. Dat lijkt me ook nog wel wat. Ik ga mijn tijd zeker nuttig besteden. Maar tot het zover is, ga ik eerst nog een paar maanden op en van mijn werk genieten.”

Uit de krant