Logo valkenswaardsweekblad.nl


Gespannen renners vlak voor de start, om 7.00 uur 's ochtends in Diekirch. Zo'n acht tot twaalf uur later zijn velen van hen weer terug in Valkenswaard.
Gespannen renners vlak voor de start, om 7.00 uur 's ochtends in Diekirch. Zo'n acht tot twaalf uur later zijn velen van hen weer terug in Valkenswaard. (Foto: Ties Cleven)

Diekirch 2017: Veel klimmen, wind en weinig slaap

Zo'n 700 wielrenners reden afgelopen zondag de jaarlijkse toertocht van het Luxemburgse dorp Diekirch naar Valkenswaard. Het was de 39e editie van het evenement, dat dit jaar ideaal fietsweer kende. Als correspondent van het Valkenswaards Weekblad legde ik de tocht ook af, voor het eerst. Een kijkje vanuit het peloton van Diekirch-Valkenswaard:

Kilometer 0: Je kunt de deelnemers aan Diekirch-Valkenswaard grofweg onderverdelen in twee groepen: zij die de dag van tevoren al aanwezig zijn en overnachten in een hotel of op de camping en zij die 's nachts met de auto naar Luxemburg rijden. Ik en mijn fietsmaat, een oud-studiegenoot, behoren tot die tweede groep, wat met zich meebrengt dat de nachtrust is beperkt tot zo'n twee uur. 'De Tour win je in bed', een bekende quote van Joop Zoetemelk, gaat hopelijk vandaag niet op.
Kilometer 1: Na een minuut stilte voor de dit jaar overleden Wim Kemps, de fietsenmaker die bijna veertig jaar geleden het initiatief nam voor de allereerste uitgave van de toertocht en het doornemen van de belangrijkste veiligheidsregels klonk om stipt 07.00 uur het startschot. Tussen de huizen van Diekirch door wordt een laag tempo aangehouden. Een laatste succeswens van de meegereisde kennissen en we zijn van start.
Kilometer 63: De eerste anderhalf uur klimmen we door een glooiend landschap. Af en toe gaat het naar beneden, maar veelal omhoog. Links en rechts van ons is het uitzicht over de heuvels mooi, ondanks de nevel die het zicht beperkt. Voordat we het weten zijn we al bij (digitale, we scannen een pasje) stempelpost 1: een blokhut op de top van de 'Schwarzer Mann', met 716 meter boven zeeniveau het hoogste punt van de rit.
Kilometer 122: Lammersdorf; post 2. Tussen post 1 en 2 lag een handvol klimmetjes, de laatste was zo steil dat een enkeling van de fiets moest. "Vanaf hier wordt het vlakker", zijn de bemoedigende woorden van een dame die broodjes en sportdrank uitdeelt. Tegen iedere deelnemer opnieuw, de meesten lijken er blij van te worden.
Kilometer 213: Stempelpost 3, na 173 kilometer in Geilienkirchen, wordt al vlot opgevolgd door stempelpost 4, in Neeroeteren. Na Luxemburg, Duitsland en alvast een stukje Nederland dus ook nog een lusje België. Het gros van de fietsers kent de wegen vanaf hier als zijn of haar broekzak - er is immers maandenlang getraind in de regio.
Kilometer 254: Achelse Kluis, de Maastrichterweg. Het wordt steeds bekender. En dan is Valkenswaard daar. Een laatste lus over de Markt nog tot de finish bij de Bel. Daar ontvangen we de welverdiende medaille en duwen we de fiets snel in handen van bekenden. We zijn er. Volgend jaar weer? Wie weet.

reageer als eerste
Meer berichten